Yağmur da Yağdı, Kar da… Ama Sapanca Yine Geri Gelmedi

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Önce yağmur yağdı.
Ardından kar geldi.
Üstelik öyle hafif bir kar da değil; yükseklerde ciddi, doyurucu bir kar yağışı yaşandı.

Normal şartlarda bu tablo, Sapanca Gölü için umut demekti. Yağmurla birlikte derelerin canlanması, karların erimesiyle gölün nefes alması gerekirdi. Ama olmadı. Su geri gelmedi. Aksine, çekilme devam ediyormuş gibi görünüyor.

İşte tam da bu yüzden artık şu gerçeği konuşmak zorundayız:
Sorun yağış değil, sorun sistem.

Sapanca Gölü sadece gökten düşen suyla beslenen bir çukur değil. Onu ayakta tutan; havzası, yer altı suları, dereleri ve toprağın suyu tutma kapasitesidir. Ancak yıllardır süren betonlaşma, plansız yapılaşma ve doğayla kavgalı müdahaleler bu sistemi zayıflattı. Toprak suyu tutamıyor, yer altı beslenmesi gecikiyor, dereler eskisi gibi göle can taşımıyor.

Bir de işin görünmeyen ama asıl ağır tarafı var: çekilen su.

Sapanca’dan her gün düzenli olarak su alınıyor. İçme suyu, sanayi, tarım, turizm… Gölün kazancı mevsimsel ve sınırlıyken, kaybı sürekli ve kontrolsüz. Yağmur ve kar göle umut olurken, musluklar bu umudu sessizce tüketiyor.

İklim değişikliğini de bu tablonun dışına itemeyiz. Daha sıcak geçen dönemler, artan buharlaşma demek. Kar yağsa bile, erime süreci yavaşlıyor; yağmur yağsa bile suyun gölde tutunma süresi kısalıyor. Doğa denge kurmaya çalışıyor ama insan müdahalesi bu dengeyi sürekli bozuyor.

Asıl sorun ise yönetim anlayışında düğümleniyor. Gölü besleyen dereler üzerindeki yapılaşmalar, günü kurtaran kararlar, “şimdilik idare eder” yaklaşımı… Oysa Sapanca’nın ihtiyacı olan şey net: bilimsel, şeffaf ve uzun vadeli bir su yönetimi.

Bugün yaşanan çekilme sadece bir görüntü değil; bir uyarı.
Bu göl küçülürse, sadece su kaybetmeyiz. Ekosistem gider, balıkçılık gider, doğal denge gider. Ve en sonunda içme suyu güvenliği tartışmaya açılır.

Yağmur yağdı.
Kar da yağdı.
Ama Sapanca geri gelmediyse, artık suçu gökyüzünde aramayalım.

Çünkü doğa görevini yaptı.
Şimdi sıra bizde.